Hafrún Kristjánsdóttir: Við séum komin út í öfgar með íþróttakostnað barna
Prófessor við Háskóla Íslands segir kostnaður við íþróttaiðkun barna of há og kröfur foreldra oft óhóflegar. Hún telur að íþróttir barna undir tólf ára aldri ættu að vera fyrst og fremst skemmtun, ekki afreksvæðing.
Kostnaður við íþróttaiðkun barna getur numið hundruðum þúsunda króna á ári, sérstaklega þegar fleiri en eitt barn er á heimilinu og stundað eru margar íþróttir. Auk æfingagjalda þarf að greiða fyrir mót, útbúnað, ferðalög og oft dýrar séræfingar.
Hafrún Kristjánsdóttir, prófessor og deildarforseti íþróttafræðideildar Háskólans í Reykjavík, segir að kröfur foreldra um gæði þjálfunar og fjölda æfinga séu oft íþróttafélögum íþyngjandi. Hjá mörgum félögum duga tekjur af æfingagjöldum ekki til að standa undir rekstri barna- og unglingastarfs. Þjálfarar á Íslandi eru vel menntaðir en vinna á óheppilegum tímum, mikið á kvöldum og um helgar.
Hafrún bendir á að tilraun Vals um að yngstu iðkendur æfðu margar íþróttir saman féll í grýttan jarðveg hjá foreldrum. Hún telur að engin fylgni sé á milli þess hve oft barn æfir sjö ára gömul og hversu góð það verður sem fullorðinn. Mikil þrýsting á æfingar og aukaæfingar veldur frekar brottfalli úr íþróttum.
Hafrún segir að íþróttir barna undir tólf ára aldri ættu að vera fyrst og fremst skemmtun þar sem börn læra að hreyfa sig og hafa gaman. Hún telur að of margar keppnir og mót séu í yngstu flokkum. Börn ættu að geta æft margar íþróttir með einni æfingu í viku án þess að það hefði áhrif á sæti þeirra í liðum.
Fjárhagsleg staða foreldra kemur oft í veg fyrir þátttöku barna í íþróttum. Dæmi eru um að þjálfarar hafi greitt mótsgjöld úr eigin vasa fyrir börn sem foreldrar höfðu ekki ráð á. Hafrún segir mikilvægt að öllum börnum sé kleift að stunda íþróttir og að fjáröflun félaga nægji fyrir einu gistimóti á ári.
