Hvers vegna drögur okkur að gömlu þáttum þegar haust kemur
Sálfræðingar útskýra að hauststíminn vekur náttúrulega tilfinningaflæði í okkar taugakerfi. Þegar dagur styttist og lýsið breytist skrá líkaminn breytinguna sem lítið tap, og það er eðlilegt að leita til kunnuglegra hluta eins og endurteknum þáttum og bókum.
Á hverjum hausti gerist eitthvað í líkamanum áður en það gerist í huganum. Reykur viðareldanna sem drifur inn um gluggann, sérstakt ljós október og skyndilega finnumst við annars staðar, aftur í eldhúsi sem við höfum ekki hugsað um í mörg ár. Þá nær við fyrir þættina sem við horðum á á þessum tíma eða bókinni með brotnuðu bandi, og kvöldin verður mýkra. Sálfræðingar segja að það sem gerist á hausti sé fyrirsjáanleg viðbrögð við raunverulegri breytingu: hauststíminn skrá sig í taugakerfinu okkar sem lítið tap. Sóstalgia sem fylgir er ekki aflögun frá hausti heldur hluti af því hvernig við komumst í gegnum hinn. Breytingar á árstíðum tákna að eitthvað er að breytast og breyting þýðir að eitthvað tapast, segir Janna Sayfie, sálfræðingur. Þessi „endalok", hversu lítil sem þau eru, skrá sig fyrir okkur sem form af tapi. Að horfa til baka á eitthvað kunnuglegt festir okkur við tilfinningu um samfellu og stöðugleika sem við leitum að þegar það virðist sem jörðin hrærast undir okkur. Hluti af því hvers vegna hauststalgia getur fundist svo skyndileg og undarlegt er að hún fer oft framhjá hugsandi huganum. Sarah Haugh, sálfræðingur, lýsir þessu sem líkamlegum minjum: minningum sem koma fram í gegnum skynfæri áður en meðvituð viðurkenning hefur komið til. Jafnvel áður en við vitum hvað þessir hvatar minna okkur á erum við soðin inn í tilfinningalegum minningum taugakerfisins.
