Að endurbæta heimili okkar þýðir að búa til minningar sem eiginni minn gæti glatað

Josepha Natzke skrifar huglæga skáldsögu um endurbætur á húsi sínu og eiginmanni sem á sjúkdóminn aphantasia — sjúkdóm sem gerir fólki ómögulegt að mynda sér myndir í huganum. Húsið, sem byggt var árið 1895 í norðvesturhluta Chicago, var keypt af hjónunum vegna þess að það var einn fárra staðanna sem þau gátu leyft sér og vegna þess að þau kunna að gera nauðsynlegar endurbætur.

Greinin skýrir frá því hvernig hjónin flytja inn og hefja endurbætur. Natzke byrjar á því að hreinsa húsið frá grunni, byrjar á baðherberginu og fjarlægir rusl frá fyrri eigendum, Maximeno og Ramona, sem bjuggu þar í 30 ár. Hún lýsir því með innsæi hvernig hún og eiginni hennar nálgast verkefnin á mjög mismunandi hátt — hún skipuleggur og hræðist, en hann flytur og dregur.

Það sem gerir söguna dýrðlega er hugsunin um minningar. Þar sem eiginni hennar getur ekki mynduð sér myndir í huganum, verða endurbæturnar og breytingarnar á húsinu leið til að búa til minningar sem hann getur halið fast við. Sagan snýst um ástina og samvinnu hjónanna, og hvernig þau deila verkum og áskorunum við að endurvekja gömul hús.