Endalaus flótti: Hvernig hryllingsmyndir afhjúpa sannleika veganna
Greinin fjallar um hvernig opnar vegir og bílakultúr eru sýndir í hryllingsmyndum, þar sem þeir breytast úr táknum frelsis yfir í dimmri og óvissu heimili.
Walt Whitman skrifaði árið 1856 um opnu vegina sem tákn frelsis og ævintýris, þrjú áratugi áður en fyrri bensínknúnir bílar voru framleiddir. Frá því hefur bílakultúr þróast samhliða kvikmyndum, og opnu vegir eru orðnir ein helsta mynd kvikmyndaiðnaðarins.
Í okkar sameiginlegu ímyndunarheimi sjáum við fyrir okkur bílinn sem keyrir hratt niður þjóðveginn með útvarpinu hátt og gluggum opnum. Vegurinn sveigir fram til sjónhóps undir blárri himinarhiminni, og myndin er eins og glerklukka. Þó að fjarlægu fjöll virðist ekki hreyfast, minnir óskýrleiki vegakantanna okkar á að við flýtum okkur hratt áfram. Í baksýninum hverfur það sem við höfum skilið eftir. Við stefnum út í það óþekkta, með langa svartan veginn fyrir okkur. Þetta er mynd af flótta, hreyfingu, ævintýri og frelsi.
En í hryllingsmyndum breytast þessir dýrðlegu vegir í eitthvað allt annað. Þar sem hús lofa öryggi en afhjúpa það sem blekkingu, lofa vegir frelsi en sanna það sem draumhyggju. Í hryllingsmyndum skína bílinn ljósin sín á það sem alltaf hefur verið til staðar – dimminn og óskiljanlega heiminn sem liggur í skuggum okkar eigin heims. Við sjáum aðeins þær fáu birtlínu sem teygja sig fyrir okkur á veginum og dimminn sem gleypir allt fyrir utan ljósin okkar. Endalaust er hægt að keyra, en enginn flýr í raun frá neinu.
