Rafknúin bílar voru fyrir konur á byrjun 20. aldar
Sögulegt yfirlit um hvernig rafknúnir bílar voru markaðssetir fyrir konur í upphafi 20. aldar vegna þess að þeir voru auðveld í notkun og óhættulegir miðað við bensínknúna og gufu-knúna bíla.
Við aldamótin var bílaiðnaðurinn ný og þróaðist hratt. Árið 1898 voru um 50 bílaframleiðendur í Bandaríkjunum, en tíu árum síðar hafði sú tala fimmfaldast. Árið 1910 náðu framleiðslutölur 181.000 bílum.
Í nokkra áratugi kepptu rafknúnir bílar við gufuknúna og bensínknúna bíla, og enginn vissi hvaða tækni myndi dafna. Gufuknúnir bílar báru með sér eldavá og gátu orðið mjög heitir. Bæði bensín- og rafknúnir bílar stóðu frammi fyrir skipulagsvandamálum varðandi akstursvegalengd og hleðslu. Fyrir tilkomu rafstartara árið 1911 þurfti að starta bensínmótora með handkrankanum, og þeir voru hávaðamiklir og losuðu eitruðum útblástur. Rafknúnir bílar voru aftur á móti auðveld í notkun – þú slóðir bara á aðalrofa rafhlaðunnar og engin óhrein útblástur kom frá þeim.
Rafbílframleiðendur sem vildu aðgreina vörur sínar komust að því að þessir eiginleikar gerðu rafbílana fullkomna fyrir konur. General Electric, sem framleiddi hleðslustöðvar byggðar á kvikasilfurjöfnurum, var svo djarflaust fyrir hugmyndina um konur sem keyra rafbíla að fyrirtækið bjó til auglýsingaflokk með glæsilega klæddum konum sem tengdu bílana sína og stóðu við hleðslustöðvar.
Fannie Goodnow var ungkona sem tók snemma upp rafbíla. Hún átti 1908 Bailey Victoria Phaeton, opinn tveggja-sæta bíl sem líktist hestlausum vögnum, og notaði General Electric kvikasilfurjöfnun til að hlaða honum. Bailey Victoria Phaeton kostaði 2.000 Bandaríkjadali (um 73.000 dali í dag) og hafði akstursvegalengd 64 til 80 kílómetra með venjulegri rafhlaðu.
S.R. Bailey & Co. frá Amesbury í Massachusetts byrjaði sem vagnaframleiðandi en sneri sér að rafbílum árið 1906 þegar vagnaiðnaðurinn var að hrynja. Fyrirtækið framleiddi um 500 til 600 rafbíla áður en það seldi verksmiðjuna árið 1915, ekki lengur geta keppt við vaxandi flóð Model T bíla.
